n.7 Bíða, horfa, mega vera latur
Fyrstu bolir, fyrsta sending leikja frá Belgíu og innsýnin um að
demantar vaxa innanfrá, ekki af þrýstingi utanfrá.
Kæru fjörugir vinir,
síðustu tvær til þrjár vikur hafa verið mestar ársins fyrir mig hingað til. Ég hóf störf sem sálfræðingur í líkams- og sálrænni stofu og notaði afgangstímann til að undirbúa Insighttopia básinn fyrir leikjahátíðina í Vín. Að satt best að segja voru það líka nokkrir frídagar þar sem ég gerði enga undirbúnings- eða eftirvinnslu, heldur reyndi einfaldlega að slappa af og hlaða líkama og huga.
Hvað sem líður, í gær var virkilega fallegur dagur þar sem þrýstingurinn leystist af mér og stolt og þakklæti tóku við. Fyrst komu fersk Insighttopia bolir fyrir teymið og síðan langbeðið fyrsta sending Insighttopia leikja frá framleiðandanum Azao í Belgíu.
Playful Practice 😜: Bíða, horfa, mega vera latur
Það er ekki alltaf næsti cappuccino eða næsta næturvakt sem þarf til að komast áfram. Sagt er líka að spenntir hálsar séu afleiðing spennivinnu. Demantar þurfa þrýsting til að myndast, en sumir gleyma að demantar fæðast innan úr jörðinni. Jarðing er eins konar mótvægi við lyftikraftinn.
Í þagninni geta tvær kraftar mæst: óskin um að komast áfram, og viðurkenningin á að það sem þarf fyrir þennan framgang er enn ekki að fullu orðið til.
Að sleppa tökunum af og til hjálpar stundum til að skapa tíma og rúm fyrir það sem enn þarf tíma. Óþolinmæði hjálpar þér að halda á réttum brautum þegar þú veist hvað á að gera næst. Sumir vinir mín þvo hrísgrjónin áður en þeir sjóða þau. Ég get ekki sagt hvort þau bragðast betur þannig. Af hverju ekki að víkja af og til af slóðinni til að upplifa eitthvað af umhverfinu og í besta falli finna jafnvel flýtileið? Beina leiðin kann að vera brött og erfið en hefur skýrt mark. Leiðin utan slóðarinnar hins vegar er sýning þar sem enginn veit hvað gerist. Hvernig viltu halda áfram?
Leikfögrar kveðjur,
Daniel